Jak się zatracić…w kulturze.

Teatr Muzyczny w Poznaniu jeszcze nigdy mnie nie zawiódł, dlatego bilety na poznańskie musicale kupuję w ciemno, bo wiem, że wrażenia podczas występu są warte wysokiej ceny. Cieszę się, że moi uczniowie potrafią docenić dobrą sztukę, wybitnego aktora i niesamowitą scenografią. Mowa o klasie IIb, dzięki której mogłam wspólnie wybrać się na czołowy broadwayowski musical Jekyll & Hyde. Jak głosi legenda, nowela Roberta Stevensona została napisana w ciągu trzech dni, a następnie spalona po to, by ją ponownie odtworzyć. I całe szczęście!

Sztuka ta jest swoistym portretem psychologicznym człowieka o podwójnej osobowości. Człowieka, który chcąc uwolnić świat od zła, stał się uosobieniem zła. Jego jedna decyzja stała się drogą do zatracenia i autodestrukcji, gdyż dała życie ucieleśnieniu zła – Edwardowi Hyde’owi.

Janusz Kruciński, który wcielił się w rolę Henriego Jekylla skradł moje serce już od pierwszej sceny, a właściwie od pierwszej piosenki. Główna rola jest ogromnym wyzwaniem aktorskim i wokalnym właściwie zawsze, ale tym razem szczególnie. Nikt z nas nie miał wątpliwości, kiedy mamy do czynienia z Jekyllem, a kiedy z Hyde’em. Obie postacie w jego wykonaniu nie tylko inaczej mówiły, wyglądały, ale nawet różnie brzmiały! W jednej chwili ciepła barwa głosu przemieniała się w dźwięk wydobywający się z samego dna piekieł. A kiedy dodamy do tego głosu ruch, otrzymamy eksplozję wrażeń, która na długo po skończeniu musicalu w nas pozostała.

Mogłabym tu napisać jeszcze o mrocznym klimacie, sugestywnej choreografii i głębokich tekstach piosenek. Nie napiszę jednak więcej, by pozwolić Wam Drodzy Czytelnicy na obejrzenie musicalu z zapartym tchem, tak jak my to zrobiliśmy.

Niech najlepszą reklamą będą więc opinie uczniów z IIb, którzy żywo dyskutowali o przedstawieniu nie tylko w autobusie i z którymi już szykujemy się na kolejny musical. Co to będzie tym razem? Hmmm… Jeszcze decyzji nie podjęłam. Janusz Kruciński poprzeczkę podniósł nieco za wysoko.

Ewa Genge-Korpik