Historia szkoły "pniewskiej" wiąże się ściśle z życiem Julii Urszuli Ledóchowskiej, założycielki Zgromadzenia Sióstr Urszulanek SJK, kanonizowanej 18 maja 2003 roku w Rzymie przez Ojca Świętego Jana Pawła II.
"Mamy w tym dziele wychowania dwojakie zadanie: po pierwsze wychowanie dzieci dla Boga, dla ojczyzny niebieskiej, drugie to wychowanie dzieci dla społeczeństwa, dla ojczyzny ziemskiej."
(z przemówienia św. Urszuli do wychowawczyń).
1920 r. Otwarcie szkoły przez św. Urszulę Ledóchowską założycielkę Zgromadzenia Sióstr Urszulanek Serca Jezusa Konającego.
1939 r. Wybuch II wojny światowej przerywa działalność szkoły.
1945 r. Wznowienie pracy szkoły przez Siostry Urszulanki.
1962 r. Odebranie szkoły Zgromadzeniu przez ówczesne władze państwowe.
1989 r. Zwrot budynków szkolnych Zgromadzeniu Sióstr Urszulanek.
1990 r. Rozpoczęcie działalności 4-letniego Technikum Gospodarczego Sióstr Urszulanek.
1996 r. Zmiana profilu szkoły na Technikum Gastronomiczno-Hotelarskie.
2002 r. Reforma 5-letniego technikum na 4-letnie.
2002 r. Szkoła koedukacyjna.
2004 r. Rozpoczęcie działalności 3-letniego Liceum Ogólnokształcącego.
2014 r. Otwarcie Gimnazjum
2016 r. Przekształcenie Gimnazjum w jednostkę publiczną, uruchomienie 1 klasy publicznego LO
2017 r. Wygaszenie Technikum Gastronomiczno-Hotelarskiego.
Dzieje szkoły
Szkołę można pokochać, zwłaszcza, gdy spotyka się w niej: prawda i miłość, mądrość i służba, piękno i radość, gdy jest w niej "dusza" ożywiająca i jednocząca bogaty i zróżnicowany organizm społeczności osób młodych i dorosłych.
Taka myśl nasuwa się przy spojrzeniu na początek i dzieje pracy pedagogicznej (czytaj szkoły) św. Urszuli Ledóchowskiej na szlaku wyznaczonym Jej przez Opatrzność. Obdarowana przez Stwórcę wieloma darami umysłu i serca, talentami, które rozwijała i wykorzystywała Julia Urszula Ledóchowska niemal od dziecka objawiała predyspozycje pedagogiczno-wychowawcze, gotowość do służenia innym wiedzą i dobrocią.
Julia miała szczęście wzrastać, doskonalić się - w miłującej się rodzinie. Rodzina Ledóchowskich głęboko zakorzeniona w historii narodu i wspólnocie wiary, a jednocześnie otwarta na "inaczej myślących", była dla Julii i Jej rodzeństwa pierwszą szkołą kształcenia charakteru, umysłu, społecznej wrażliwości, bezinteresownej pomocy, dobroci, szkołą modlitwy, pracy, wzajemnej miłości i hartu życia, była szkołą wiernych świadków Ewangelii, szkołą świętych.
Wychowana przez pierwszych nauczycieli, rodziców i pedagogów "domowych", a następnie w szkole Pań Angielskich w St. Pölten (Austria), Julia odkrywała swoje możliwości pedagogiczne, rozwijała je i wykorzystywała od wczesnej młodości wobec rodzeństwa i środowiska, opiekując się potrzebującymi dóbr duchowych lub materialnych.
Umiejętności pedagogiczne i wychowawcze Urszuli Ledóchowskiej ujawniły się bardziej w klasztorze sióstr urszulanek w Krakowie, do którego wstąpiła 18 sierpnia 1886 r. Po złożeniu ślubów (17 kwietnia 1889 r.) i uzyskaniu państwowych uprawnień, Matka Urszula podjęła pracę w szkole i w internacie prowadzonych przez urszulanki. "Porywała" młode serca, budziła zachwyt jako nauczycielka i wychowawczyni. Była dobra, czuła, ale także wymagająca; spostrzegawcza, czujna, lecz również stanowcza; wyrozumiała, ale konsekwentna; dawała swój czas i siły, służyła wiedzą i radą, by wspomagać wychowanki w kształtowaniu ich osobowości. Taka postawa i umiejętności pedagogiczne Matki były owocne i cenione, były skuteczne na każdym etapie pracy. Jednak motorem Jej dynamizmu i pomysłowości w działaniu, którego istotnym celem było: "dać szczęście innym", uczynić kogoś lepszym i zbliżyć go do Boga, była miłość Boga i człowieka. Miłość budziła pragnienie pracy dla innych, była motywem działania nawet w najtrudniejszych warunkach, ona była fundamentem powoływania do życia, otwieranych przez m. Urszulę szkół w konkretnym czasie i miejscu wskazanym przez Boga. To miłość, zwłaszcza dzieci i młodzieży, kazała Jej udać się do Rosji (Petersburg - 1907), by odpowiedzieć na zaproszenie ks. Konstantego Budkiewicza, proboszcza kościoła św. Katarzyny w Petersburgu, przy którym istniały zakłady naukowo-wychowawcze, m.in. gimnazjum męskie i żeńskie) i z błogosławieństwem Ojca Świętego Piusa X, podjąć pracę w szkole i w internacie, dla dobra młodzieży a tym samym dla rodzin, w bardzo trudnych warunkach politycznych, ekonomicznych i psychologicznych. Osobisty "urok" Matki Ledóchowskiej, szacunek dla każdego, bezpośredni kontakt z personelem i wychowankami Gimnazjum św. Katarzyny sprawiły, że "lody topniały", podejrzliwość przerodziła się w zaufanie, niezadowolenie, czasami bunt przechodziły w uznanie i dialog, rodziła się współpraca, więź, przyjaźń.
Mimo konspiracyjnego życia zakonnego w Rosji, zgłaszały się nowe powołania. Mogła więc św. Urszula równolegle do pracy w Petersburgu otworzyć szkołę z internatem dla polskich dziewcząt w Märentehti nad Zatoka Fińską 1908 r). Radość tej owocnej pracy w obu szkołach zburzył wybuch wojny w 1914 r. Matka została zmuszona najpierw sama (a wkrótce wszystkie siostry) opuścić Rosję i Finlandię. Znalazła schronienie w Szwecji. Był to bardzo trudny okres w Jej życiu, ale nie poddała się przeciwnościom, ufała niewzruszenie Bogu i nową sytuację uznała za czas i miejsce do realizacji zawsze najważniejszego celu: "prowadzić wszystkich do Jezusa", "dać im Boga".
Posługując się już kilkoma językami m. Urszula podjęła trud nauki języków skandynawskich i powołała do istnienia Instytut Języków Obcych dla Skandynawek w Djursholmie k/Sztokholmu. Obok umożliwienia znajomości języków: angielskiego, niemieckiego i francuskiego oraz poznania historii sztuki, szkoła przygotowywała do życia w rodzinie i społeczeństwie także przez pracę wychowawczą. Kiedy Matka dostrzegła nowe wezwanie, jakim było zajęcie się osieroconymi dziećmi polskich robotników, co wiązało się z otwarciem dla nich domu w Aalborgu (Dania), przeniosła wspólnotę zakonną do tego kraju. Tu też przeniosła Instytut Języków Obcych i jednocześnie założyła szkołę gospodarczą (1917 r.) Szkoła posiadała własną organizację zajęć praktycznych i teoretycznych, własny program nauczania. Nie miała praw państwowych, jak wiele duńskich szkół. Uczennic było wiele, szkoła tętniła życiem.
Po odzyskaniu niepodległości w roku 1918 przed m. Urszulą zarysowała się możliwość powrotu do ojczyzny. Wymagało to wielopłaszczyznowych zmagań, stawiało nowe zadania. Matka zdobyła potrzebny fundusz na zakup posiadłości w Pniewach, w Poznańskiem i "mając grunt pod nogami" mogła 8 sierpnia 1920 r. wrócić z siostrami i dziećmi do kraju. Mimo bardzo trudnych warunków, braku zaplecza i wyposażenia już 18 września 1920 r. została otwarta szkoła w Pniewach, której program dydaktyczny i wychowawczy był oparty na doświadczeniach dobrze prosperującej szkoły w Aalborgu. Z każdym miesiącem, każdym rokiem szkoła i cały Zakład św. Olafa (św. Olaf, patron Norwegii, stał się z wdzięczności wobec ofiarodawcy Norwega, patronem dzieła) zmieniały swe oblicze, rozwijały się, piękniały. Z biegiem czasu poprawiały się warunki nauki, mieszkania i odpoczynku uczennic, których ciągle przybywało. Tego typu szkół w Polsce było tylko 15, szkoła pniewska odpowiadała więc na społeczne zapotrzebowanie.
Widząc niedobór kadry nauczycielskiej m. Urszula starała się i uzyskała (1924 r.) zgodę na otwarcie Seminarium Nauczycielek Gospodarstwa Domowego, które później zostało przekształcone w Prywatne Liceum Gospodarcze. W miarę porządkowania i zmian wprowadzanych przez władze oświatowe w organizacji szkolnictwa zawodowego, zmieniał się typ szkoły pniewskiej.
Założeniem m. Urszuli było przygotowanie dziewcząt do umiejętnej pracy zawodowej i społecznej (przed kobietami otwierały się możliwości zaangażowania w różnych dziedzinach życia), ale przede wszystkim przygotowanie ich do roli matki, odpowiedzialnej za ognisko rodzinne.
Matka czuwała nad rozwojem szkoły. Dbała nie tylko o poziom wiedzy, o program i metodę nauczania, ale także o życie kulturalne i religijne, atmosferę w środowisku szkolnym, relacje nauczyciele-uczennice, troszczyła się, by praktykowano różne formy odpoczynku - spacer, tańce, przedstawienia, wycieczki, spotkania z przedstawicielami religii, kultury, polityki. Mimo licznych obowiązków m. Urszula starała się utrzymywać osobisty kontakt z nauczycielami i uczennicami. Dla podtrzymania łączności z absolwentkami szkoły założyła pismo "Dzwonek św. Olafa", w którym także pisała artykuły i przekazywała ważniejsze informacje. Od samego początku istnieje w Pniewach tradycja corocznych spotkań byłych uczennic, a także utrzymywana jest korespondencja z nimi.
Śmierć m. Urszuli, 29 maja 1939 r. w Rzymie zamknęła ostatni etap Jej pracy wychowawczo-pedagogicznej, a pierwszy rozdział szkoły pniewskiej.
Wybuch drugiej wojny światowej i niszczycielskie działanie okupanta przerwało życie szkoły. W budynkach szkolnych, po ich adaptacji dla swoich celów, Niemcy prowadzili "szkołę obozową" dla młodzieży niemieckiej.
Zaraz po zakończeniu wojny (20 maja 1945 r.) rozpoczęły siostry prowadzenie kursu gospodarstwa domowego, a od 18 września tegoż roku również 2-letnie Liceum Gospodarcze i kursy nauczycielskie. W latach 50 nastąpiły ograniczenia ze strony władz oświatowych zakresu szkoły prowadzonej przez zgromadzenie w Pniewach. Od 1953 r. pozostawiono już tylko szkołę zasadniczą ze specjalnością - kucharz.
Wieloletnie starania o pozwolenie na technikum pozostawało bezskuteczne. Dopiero w 1957> r. Ministerstwo Oświaty wyraziło zgodę na otwarcie 4-letniego Technikum Gospodarczego o specjalności: technologia żywienia zbiorowego i obie szkoły otrzymały prawa szkół państwowych, które były każdego roku potwierdzane. Szkoły rozwijały się dynamicznie, naukę w obu szkołach (zasadniczej i technikum) w 1961/62 podjęło 270 dziewcząt, realizowano pomyślnie program zatwierdzony przez władze oświatowe, atmosfera społeczności szkolnej i internackiej była rodzinna.
20 lipca 1962 r. stał się ważnym i bolesnym dniem w historii szkoły przez brutalne jej zamknięcie, upaństwowienie. Siostry pozbawiono pracy pedagogiczno-wychowawczej i możliwości kontaktu z uczennicami. Pozostała jednak modlitwa za nie i świadomość, że budynki służą młodzieży, chociaż pod zarządem państwowym.
Przemiany społeczno-polityczne w naszym kraju umożliwiły odzyskanie przez zgromadzenie w 1989 r. budynku szkolnego. Po gruntownym odnowieniu i przystosowaniu go do prowadzenia zajęć zostało w nim w 1990 r. reaktywowane 4-letnie Prywatne Technikum Gospodarcze. Szkoła zmienia swój profil (od 1996 r. istniała jako 5-letnie Technikum Gastronomiczno-Hotelarskie), ale nie zmieniła istotnego celu jakim jest wychowanie dla Boga i dla społeczeństwa, dla ojczyzny niebieskiej i ziemskiej.
W roku 2002, po reformach edukacji 5-letnie technikum przekształciło się w 4-letnie i od tego roku szkoła jest koedukacyjna.
1 września 2004 r. reaktywowane zostało Liceum Ogólnokształcące, które wraz z Technikum Gastronomiczno-Hotelarskim tworzy Zespół Szkół Ponadgimnazjalnych Sióstr Urszulanek SJK.
Szkoła przygotowuje młodzież do dalszego kształcenia się lub pracy, wspomaga rodziców w sprawach wychowawczych.
Opiekuje się nią Patronka, św. M. Urszula Ledóchowska i zapewne raduje się, że powołane przez Nią i kontynuowane przez zgromadzenie dzieło żyje i według Jej ducha dostosowuje się do aktualnych potrzeb społeczeństwa.
Matka Urszula nie waha się nazwać tego celu świętością, której istotną treścią jest świadome i odpowiedzialne wykorzystanie życia w relacji Boga-Miłości:
"Największe dobro na ziemi - to świętość,
jedynie ważny cel, do którego warto na ziemi dążyć,
jedyny skarb, który należy zdobywać - świętość!
Do tej świętości mam dążyć, która nie domaga się od nas rzeczy nadzwyczajnych,
ale jedynie wiernego spełniania obowiązków życia codziennego
- w rodzinie, w środowisku, w miejscu pracy, w organizacjach społecznych
- spełniania woli Bożej dla Boga i z Bogiem".
